ေကာင္းမေလး၏ တကိုယ္လံုးမွာ အီစမိုင္၏မွန္ေျပာင္းထဲတြင္ အနီးကပ္ထင္ထင္ႀကီး
ျမင္ေနရသည္။ သူမသည္ အီစမိုင္ကို ေက်ာေပးလ်က္ ဖင္ႀကီးကို ကုန္းလိုက္ကြလိုက္ျဖင္႔
လုပ္ေနရာ တင္းက်စ္ေသာ ဆပ္စမိုင္ဒါေလးေအာက္မွ ဖင္သားေဖြးေဖြးႀကီးႏွစ္လံုးမွာ ျပဴကနဲ
ျပဲကနဲႏွင္႔ ျဖစ္ေနရာ အီစမိုင္ သေရတျမားျမားက်လ်က္ ျဖစ္ေနေတာ႔၏။
မေခ်ာေလး၏ ေပါင္ရင္းခြဆံုၾကားရွိ ခုန္းမို႔ေနေသာ အဖုတ္ေဖါင္းေဖါင္းေလးမွာ
ဖင္ကုန္းလိုက္သည့္ အခါမ်ဳိးတြင္ ေဘာင္းဘီေအာက္မွ အဖုလိုက္၊ အထစ္လိုက္ ထၾကြ
တက္လာသလို၊ ေပါင္ျခံရွိ ေဘာင္းဘီသားေရၾကိဴးၾကားမွ အေမႊးမဲမဲေလးမ်ားကလည္း တစြန္း
တစ ထြက္ေပၚေနသည္ကိုလည္း ျမင္ေနရေပသည္။
ၿပီးေတာ႔ ... ေကာင္မေလးသည္ ပက္လက္လွန္ၿပီး ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းကို
ေထာင္ကာ ကားလိုက္၊ ဆန္႔လိုက္၊ ေကြးလိုက္ျဖင္႔ လုပ္ေနရာ သူမ၏ ဖင္ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြး
အိအိကားကား ႀကီးမွာ ၾကမ္းျပင္ႏွင္႔ လြတ္ေအာင္ ေျမာကၾကြသြားေပသည္။ ေပါင္ႏွစ္ေခ်ာင္း
ကိုလည္း တစ္တီတူးေထာင္၍ ျဖဲကားလိုက္လွ်င္ ဆီးစပ္ေအာက္မွ ေစာက္ဖုတ္ေလးမွာ
ေဘာင္းဘီေအာက္တြင္ ဘယ္လိုျပဲသြားမလဲဆိုတာ အီစမိုင္ မျမင္ရေပမယ္႔ စိတ္ထဲက မွန္းဆ
ၾကည့္ေနမိ၏။
ၾကည့္ရင္း ၾကည့္ရင္း အီစမိုင္ရင္ေတြပူလာသည္။ အာေခါင္ေတြ ေခ်ာက္လာသည္။
သူ႔ပုဆိုးေအာက္ ေပါင္ၾကားမွ ဖြားဘက္ေတာ္ ငနဲႀကီးမွာလည္း တဆတ္ဆတ္ျဖင္႔ မာေက်ာ
ေတာင္႔တင္းလာရသည္။ ခ်ဳိးမရ ဖဲ႔မရေလာက္ေအာင္ ေထာင္မတ္လာသည္။ အီစမိုင္သည္
လီးတေခ်ာင္းလံုး က်စ္ေတာင္႔ေနေအာင္ ေကာင္မေလးကို လိုးခ်င္သည့္စိတ္မ်ား ႀကိတ္မိွတ္
ျမိဳသိပ္ေနရ၏။ေအးမိစံသည္ အားကစားေလ႔က်င္႔ၿပီးသည္ႏွင္႔ ကိုယ္လံုးေပၚမွန္ႀကီးေရွ႕တြင္
သြားရပ္ကာ သူမ၏ကိုယ္ေပၚမွ ဝတ္လႊာေတြကို တစ္ခုမက်န္ ခြၽတ္ခ်လိုက္ေလသည္။ ၿပီးေတာ့
မွန္ထဲတြင္ မိမိ၏အလွကို ေစ႔စပ္စြာျပန္လည္သံုးသပ္မိသည္။ အျပစ္အနာအဆာမရွိပါ။ အပို
အလိုမရွိ ပ်ဳိျမစ္ႏုနယ္ ဖြံ႕ထြားျခင္း အဖံုဖံုတို႔သည္ အားလံုးကြက္တိ။ ေၾကးမံုျပင္ေပၚတြင္
ထင္ဟပ္ေနေသာ မိမိ၏႐ုပ္သြင္သည္ ပကတိအတိုင္း အထင္အရွားရွိေသာ အလွအတိုင္း
အားလံုး ႐ႈိက္ဖိုႀကီးငယ္တို႔သည္ တင္းျပည့္ၾကပ္ျပည့္။
ယင္ဖိုပင္မသန္းဖူးေသးေသာ အပ်ဳိစင္ ...
မတ္တတ္ရပ္၍ ကိုယ္ကိုတစ္ပတ္ဝဲၾကည့္လိုက္ျပန္သည္။ သူမ၏ ေနာက္ပိုင္းအလွကို
သမင္လည္ျပန္ေလး ၾကည့္လိုက္၏။ ပုရိသတို႔ ... ကြၽတ္က်မတတ္ မ်က္လံုးႀကီးေတြနဲ႔
ၾကည့္ခ်င္စရာပင္။
မွန္ေပသည္တကား ...
သူမကို ကြၽတ္က်မတတ္မ်က္လံုးႀကီးေတြႏွင္႔ ၾကည့္ေနသူ အီစမိုင္ကို သူမ မျမင္မိ
ပါေခ်တကား ...
အေဆာင္မွာ ေရမလာသျဖင္႔ ေအးမိစံေရခ်ဳိးရန္ အျပင္ဘံုဘိုင္သို႔ ထြက္လာခဲ႔သည္။
ညေမွာင္စျပဳေနဘီ ...
ေရဘံုဘိုင္တြင္ လူရွင္းလ်က္ရွိ၏။ ေအးမိစံသည္ ေရဘံုဘိုင္မွေရမ်ားကို ဇလံုထဲသို႔
ထည့္ေနသည္။ ထဘီရင္လ်ားထားသည္။ လံုးဝန္းအိစက္ေနေသာ ရင္သားအစံုသည္ ေလ်ာ႔ရဲ
ေရစိုေနေသာ ထဘီႏွင္႔ ကပ္လ်က္ရွိသည္မို႔ ေပၚလြင္လွ၏။ တကိုယ္လံုးေရစိုေနသျဖင္႔
ဖြံ႕ထယ္ေသာ ကိုယ္လံုးအလွက ေပၚလြင္ေနသည္။
အၾကံသမားအီစမိုင္ကလည္း ေရခ်ဳိးရန္အတြက္ ေအးမိစံရွိရာသို႔ ထြက္လာခဲ႔သည္။
အီစမိုင္က စတင္ႏုတ္ဆက္၏။
“ ေဟး ... မိစံ ... ေရလာခ်ဳိးတာလား ... နင္တို႔အေဆာင္မွာ ေရမလာျပန္ဘူး
ထင္တယ္ ... ”
စကားေရာေဖါေရာလာေျပာေသာ အီစမိုင္ကို ေအးမိစံက အထိုက္အေလ်ာက္
ျပန္ေျပာ၏။
“ နင္ကေရာ ေရခ်ဳိးတာေနာက္က်လွခ်ည္လား အီစမိုင္ ... ”
“ အဟဲ ... ငါဗြီဒီယို ၾကည့္ေနလို႔ ... ”
“ ကဲ ဒါဆိုလဲ ငါအရင္ခ်ဳိးလိုက္အံုမယ္ ... နင္ခဏေနအံုးဟာ ... ”
ေအးမိစံက ေရကို ကျပာကသီခ်ဳိး၏။
“ ဗြီဒီယိုကားက သိပ္ေကာင္းဒါဘဲဟာ ... ”
အီစမိုင္က စကားဆက္ျပန္သည္။ ေအးမိစံက ဘာေျပာေျပာ မၾကားခ်င္ေယာင္
ေဆာင္ေနလိုက္သည္။
“ မင္းသမီးက သိတ္လွတာပဲ ... ”
အီစမိုင္သည္ ေအးမိစံေရခ်ဳိးေနသည္ကို အနီးကပ္ျမင္ေနရ၏။
ေအးမိစံသည္ ေရစိုရႊဲလ်က္ ထဘီရင္လ်ားႏွင္႔ပင္ တဝုန္းဝုန္း ေလာင္းခ်ဳိးေနသည္။
အီစမိုင္က သူမ၏ အခ်ဳိးအဆက္ကိုသာ ၾကည့္ေနမိျပန္သည္။ လက္လႈပ္လိုက္တိုင္း လိုက္လႈပ္
ေနေသာ ရင္သားမ်ားကို အတိုင္းသားေတြ႕ျမင္ေနရေပသည္။
အီစမိုင္သည္ မိန္းမပ်ဳိတစ္ေယာက္ေရခ်ဳိးေနသည္ကို ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္းပင္
ၾကည့္ေနရင္း ေစာေစာကျမင္ကြင္းကို ျပန္လည္ျမင္ေရာင္လာသည္။ ေအးမိစံ၏ ေစာက္ဖုတ္
ကေလးက ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြး ေဖါင္းေဖါင္းအိအိကေလး၊ လိုးခ်င္စရာ သန္႔သန္႔စင္စင္ တင္းတင္း
ေစ႔ေစ႔ေလးရယ္ပါ။ အီစမိုင္ေတြးရင္း ေပါင္ၾကားထဲက လီးႀကီးက ေထာင္မတ္လာျပန္သည္။
“ ဟဲ႔ ... အီစမိုင္ ... ဘာရပ္ၾကည့္ေနတာလဲ ... ”
ေအးမိစံအခုမွ သတိထားမိသည္။ အီစမိုင္က သူမကိုစိုက္ၾကည့္ေနသည္။ ရင္လ်ား
ထားေသာ ထဘီသည္ ေလ်ာ႔ရဲရဲျဖစ္ေန၏။ ထဘီကိုျပင္ဝတ္သည္။ ေရႏွင္႔ကပ္ေန၍
လြယ္လြယ္ကူကူ ရင္လ်ား၍မရ။ အီစမိုင္ကို လွမ္းၾကည့္သည္။ အီစမိုင္ၾကည့္ေနစဲ။
အီစမိုင္ရင္ထဲ ဟာသလိုျဖစ္ေန၏။ ရင္ပူအာေျခာက္ၿပီး ေအးမိစံကို တပ္မက္ျခင္း
ႀကီးစြာျဖင္႔ စိုက္ၾကည့္ေနသည္။
ေအးမိစံေၾကာက္လာသည္။
“ နင္ဘာျဖစ္ေနတာလဲ ... အီစမိုင္ ... ”
အီစမိုင္လႈပ္ရွားလာသည္။
“ မိစံ ... ”
အီစမိုင္ရင္ေခါင္းသံႀကီးျဖင္႔ေခၚ၏။ ေအးမိစံ တုန္သြားသည္။ ႐ုတ္တရက္မို႔ အထိတ္
တလန္႔“ ဘာလဲ ... ဟဲ႔ ... ”
“ နင္႔ကိုငါေျပာစရာတခုရွိလို႔ ... ”
သူေအးမိစံအနားကပ္လာသည္။ အေပၚပိုင္းအက်ႌဝတ္မထားသျဖင္႔ သူ႔ရင္ဘတ္ေမႊး
မ်ားက ထူၿပိန္းလ်က္ ေပၚလြင္ေနသည္။ သူ႔အေမႊးမ်ားကိုၾကည့္ၿပီး ေအးမိစံ အသဲယားမိသည္။
သူ႔ကို ဘာမွျပန္မေျပာမိ။
“ ဗြီဒီယိုထဲကမင္းသမီးနဲ႔ နင္က သိပ္တူတာဘဲဟာ ... ”
“ အဲဒါဘာျဖစ္လဲ ... ”
ေအးမိစံ ေနာက္သို႔ အနည္းငယ္ဆုတ္လုိက္သည္။ သူက ဘာမေျပာ ညာမေျပာႏွင္႔
လက္ကိုဆြဲ၏။ အီစမိုင္ေဘးဘီကို အကဲခတ္ရင္း ေနာက္လက္တဖက္ျဖင္႔ ေအးမိစံ၏
လက္ေမာင္းကို ဆတ္ကနဲဆြဲကိုင္လိုက္၏။
“ အဲဒီေတာ႔ နင္႔ကို ငါၾကိဳက္တယ္ဟာ ... ”
“ အိုး ... ဘာေတြေလွ်ာက္ေျပာေနတာလဲ ... ”
ေအးမိစံ မ်က္လံုးေလး အဝိုင္းသားျဖင္႔ ျပန္ၾကည့္ေနသည္။ ရင္ေတြတုန္လာသည္။
ေလာေလာဆယ္ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ။ လက္ကို႐ုန္းထြက္၍ ေျပးရန္ ႐ုတ္တရက္ သတိမရ။
အီစမိုင္အနည္းငယ္မူးေနပံုရသည္။ မ်က္လံုးမ်ားလဲ ရြဲေနသလို၊ လက္ရဲဇက္ရဲျဖစ္ေန၏။
ဂန္ဂ်ာ႐ုိက္ထားဟန္လည္းတူ၏။ ေအးမိစံလက္ကို မလႊတ္ေသး။ မလႊတ္သည့္အျပင္ ဆြဲပင္
ေခၚေန၏။
“ အိုး ... လႊတ္ပါ ... နင္ဘာလုပ္မလို႔လဲ အီစမိုင္ ... ”
အီစမိုင္ကမလႊတ္၊ ေအးမိစံ သတိေလးဝင္လာသည္။ လက္ကိုေဆာင္႔႐ုန္းလိုက္သည္။
သို႔ေသာ္ အင္အားျခင္းမမွ်သျဖင္႔ သူမ၏ကိုယ္လံုးေလးမွာ အီစမိုင္၏ ရင္ခြင္ထဲသို႔ အရွိန္ျဖင္႔
ေရာက္သြား၏။ အီစမိုင္က ေအးမိစံ၏ ခါးက်ဥ္က်ဥ္ေလးကို ဆြဲဖက္လိုက္ၿပီး ပါးျပင္ႏုႏုကို
ရႊတ္ကနဲ နမ္း၏။ ၿပီးေတာ႔ ႏွင္းဆီဖူးပံု ႏႈတ္ခမ္း ေဖါင္းေဖါင္းေလးကို စုတ္နမ္းရန္ၾကိဳးစား၏။
ေအးမိစံ သူ႔ရင္ပတ္က်ယ္ႀကီးကိုတြန္းခြာထားရင္း မ်က္ႏွာေလးကို ဟိုလႊဲဒီလႊဲတိမ္းေရွာင္သည္။
သူ႔ရင္ပတ္ အေမႊးၾကမ္းေတြက မိစံလက္ဖဝါးႏုႏုကို ယားက်ိက်ိျဖစ္ေစသည္။
ေပါင္းျခင္းထိကပ္ေနသျဖင္႔ သူ႔လေခ်ာင္းမာႀကီးက ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ျဖင္႔ မိစံ
ေပါင္ၾကားထဲကို လာေထာက္၏။ မိစံအသဲ ကလိကလိ ျဖစ္သြားမိ၏။
“ လႊတ္ေနာ္အီစမိုင္ ... နင္မယုတ္မာနဲ႔ေနာ္ ... ”
“ ခ်စ္လို႔ပါ ... မိစံရယ္ ... ”
“ ဘာခ်စ္တာလဲ ... ငါမëကိက္ဘူး ... အိုး ... မလုပ္ပါနဲ႔ဆို ... ”
အီစမိုင္၏လက္ေမာင္းႀကီးတစ္ဖက္က မိစံ၏ ခါးသိမ္ေလးကို ေျမြႀကီးတစ္ေကာင္
ရစ္ပတ္ထားသလို တင္းက်ပ္စြာ ဆြဲယူေပြ႕ဖက္ထား၏။ မာေတာင္႔ေတာင္႔ အေခ်ာင္းႀကီးက
မိစံေပါင္းၾကားတြင္ လာေထာက္ေန၏။ မိစံ ထြန္႔ထြန္႔လူးသြားသည္။
“ ေဟာ ... ဟိုမွာ မစၥတာႀကီးဆင္းလာၿပီ ”
ထိုကဲ႔သို႔ေျပာမွ အီစမိုင္လန္႔သြားၿပီး ေအးမိစံကို ႐ုတ္တရက္ လႊတ္ေပးလိုက္သည္။
အီစမိုင္ေလွကားေပၚသို႔ လွမ္းၾကည့္သည္။ ဘယ္သူမွမရွိ ...
အီစမိုင္လက္မွ လြတ္သြားေသာ ေအးမိစံက လွစ္ကနဲ သူမ၏ေရခြက္ႏွင္႔ ဆပ္ျပာခြက္
ကို ဆြဲယူၿပီး ေျပးထြက္သြားေတာ႔သည္။ ေနာက္ကိုလံုးဝမၾကည့္မိေလာက္ေအာင္ အသဲတုန္
အူတုန္ ျဖစ္သြားရသည္။ ယင္ဖိုမသန္းဖူးေသာ အပ်ဳိစင္ကေလး၏ ပါးျပင္မြတ္မြတ္မွာ အီစမိုင္႔
ႏွာေခါင္းကသရမ္းသြားေပၿပီ။ အို ... ရွက္လိုက္သည့္ျဖစ္ျခင္း။
ေအးမိစံ ရွက္ရြံ႕ ရင္ဖိစြာျဖင္႔ အေဆာင္တြင္းသို႔ေျပးဝင္ခဲ႔သည္။ ဝွဴး ... ဘယ္သူမွ
မျမင္လိုက္လို႔ေတာ္ေသးတာေပါ႔ ...
ေရဘံုဘိုင္တြင္ ေၾကာင္ရပ္ေနေသာ အီစမိုင္မွာ ေအးမိစံ၏ သြက္သြက္ခါတံုသြားေသာ
ေနာက္ပိုင္းအလွကို ၾကည့္ကာ မခ်င္႔မရဲ ျဖစ္က်န္ခဲ႔ေတာ႔သည္။
ဆရာမေလး နန္းမူတစ္ေယာက္ ျမနႏၵာေဆး႐ုံတြင္ အလုပ္ဆင္းခဲ႔သည္မွာ တစ္ပတ္
ျပည့္ခဲ႔ေပၿပီ။ ေဆး႐ုံမွ ဝန္ထမ္းမ်ားႏွင္႔လည္း အေတာ္မ်ားမ်ား သိကြၽမ္းခင္မင္လ်က္ ရွိၿပီ။
နန္းမူကို ကြန္ေပါင္ဒါအီစမိုင္တို႔အုပ္စုမွ “ ႏွစ္လံုးသားလွတဲ႔ ဆရာမေလး ” ဟု ကင္ပြန္းတပ္
ထားသည္။ မသိသူအတြက္ေတာ႔ ဤနာမည္မွာ ႐ုိး႐ုိးေလးျဖစ္၏။ အမွန္ေတာ႔ အီစမိုင္တို႔၏
အဓိပၸါယ္ကတစ္မ်ဳိး၊ ထိုနာမည္သည္ နန္းမူ၏ ရင္သားစိုင္ႏွစ္မႊာအလွကို ဂုဏ္ျပဳထားျခင္း
ေပတည္း။
နန္းမူ၏ ခႏၶာကိုယ္အလွတြင္ အထူးသျဖင္႔ သူမ၏ေရႊငံုယွဥ္ဖက္ စံုႏွစ္ခက္က
ၾကြားၾကြားမို႔မို႔ ဖြံ႕စို႔စို႔ႏွင္႔ အင္မတန္ၾကည့္၍ေကာင္းေအာင္ လံုးဝန္းလွပလြန္းသည္။
ထို႔ေၾကာင္႔ နန္းမူသည္ “ ႏွစ္လံုးသားလွတဲ႔ ဆရာမေလး ” ပင္ျဖစ္ေတာ႔၏။
အထူးကုဆရာဝန္ႀကီး ေဒါက္တာေကာင္းဇံသည္ နန္းမူကို ပို၍မ်က္ႏွာသာေပးသည္။
အခြင္႔အေရးလည္းေပးတတ္သည္။ ဒါကို အျခားဆရာမေတြက နည္းနည္းေတာ႔ဝန္တိုပံုရ၏။
ေဒါက္တာေကာင္းဇံ အေရးေပးျခင္းေၾကာင္႔မဟုတ္ပါ။ နန္းမူလွေသာေၾကာင္႔ ျဖစ္ပါ၏။
ၿပီးေတာ႔ လက္ေထာက္ဆရာဝန္ ေဒါက္တာမင္းဒင္၏ မေကာင္းမႈသတင္းကိုလည္း
ေအးမိစံမွတဆင္႔ နန္းမူသိထားသည္။ သူသည္ နန္းမူတို႔လို မႏူးမနပ္ ေကာင္မေလးေတြကို
ကပ္သည္။ တို႔ကနန္းဆိတ္ကနန္း ျပဳသည္။ ၾကားရသမွ်ေတာ႔ လြယ္လွ်င္ လြယ္သလို
ၾကံတတ္သည္တဲ႔။ ဟုတ္ပါသည္၊ သူသည္ နန္းမူကိုလည္းေကာင္း ေအးမိစံကိုလည္းေကာင္း
ပါးကေလးလိမ္ဆြဲလိုက္၊ ခါးကေလးတို႔လိုက္ႏွင္႔ လုပ္တတ္သည္။ ထိုအခါမ်ဳိးတြင္ နန္းမူ
မ်က္ႏွာမထားတတ္ေအာင္ ရွက္လွသည္။ ေအးမိစံက ႐ိုးေနၿပီထင္သည္ သိတ္တုန္လႈပ္ပံုမရ။
တခါတရံ နန္းမူအလုပ္လုပ္ေနရင္း ေနာက္သလိုေျပာင္သလိုႏွင္႔ တင္ပါးကို
လာပုတ္သည္။ ထုိအခါမ်ဳိးတြင္ နန္းမူ အေဝးကို ေရွာင္တတ္၏။
တခါတုန္းက လူနာတစ္ေယာက္ကို ကုတင္ႏွစ္လံုးၾကားတြင္ မလြတ္မလပ္ဝင္ရင္း
ေဆးသြင္းေနခိုက္ ေဒါက္တာမင္းဒင္က နန္းမူေနာက္မွ လာရပ္သည္။ နန္းမူက အလုပ္႐ႈပ္
ေနသျဖင္႔ မလူးသာမလြန္႔သာ၊ ကုန္းေနေသာ နန္းမူ၏ဖင္ႏွစ္လံုးၾကားသို႔ ေနာက္မွရပ္ေနေသာ
သူ႔လီးႀကီးျဖင္႔ လာေထာက္ထားသည္။ နန္းမူတုန္လႈပ္သြားသည္။ အေတြ႕အêကံမရွိေသးေသာ
နန္းမူအဖို႔ အေနရအထိုင္ရ ခက္လိုက္သည့္ျဖစ္ျခင္း၊ မလႈပ္ရွားသာသျဖင္႔ အသာၿငိမ္ေန
လုိက္ေတာ႔ သူ႔လီးႀကီးျဖင္႔ ဖင္ၾကားတေလ်ာက္ ပြတ္သပ္ေနလိုက္ေသးသည္။ နန္းမူ မသိခ်င္
ေယာင္ ေဆာင္ေနလိုက္ရသည္။ ဒါမ်ဳိးေတြက ဒီေဆး႐ုံမွာ ႐ုိးေနၿပီထင္ပါရဲ႕။
ဆရာဝန္ႀကီးေဒါက္တာေကာင္းဇံကေတာ႔ စိတ္ေကာင္းရွိသည္။ ေငြေၾကးစို႔စို႔ပို႔ပို႔ရမည့္
စပါယ္ရွယ္လူနာခန္းမ်ဳိးဆိုလွ်င္ နန္းမူကို ဂ်ဴတီခ်ေပးတတ္၏။ သူ႔ကိုတမ်ဳိးေတာ႔ ေက်းဇူးတင္
ရသည္။ တခ်ဳိ႕လူနာသူေဌးေတြဘာေတြကို တာဝန္ယူရလွ်င္ သူတို႔ကလည္းသေဘာက်လွ်င္
နန္းမူ ေဘာက္စူးမ်ားစြာရရွိ၏။ နန္းမူေငြလိုပါသည္။ အရမ္းအရမ္းကို လိုအပ္ေနပါသည္။
ရွမ္းျပည္ေျမာက္ပိုင္းတေနရာတြင္ က်န္ခဲ႔ေသာ သူမ၏ ေရာဂါသည္ဖခင္အိုႀကီးကို ကုသရန္
ေငြေၾကးေျမာက္မ်ားစြာ စုေဆာင္းရမည္မဟုတ္ပါလား။
“ နန္းမူ ... အေပၚထပ္ အေမရိကန္သံ႐ုံးက ... ေရတပ္ဗိုလ္မႉးတစ္ေယာက္ရဲ႕
စပါယ္ရွယ္ခန္းမွာ တာဝန္က်တယ္တဲ႔ ... ”
မစၥတာႀကီးက ဂ်ဴတီသတ္မွတ္ခ်က္ကို လာေျပာသည္။ နန္းမူဝမ္းသာသြားသည္။
ႏိုင္ငံျခားသားဆိုေတာ႔ ေငြေၾကးပိုမိုရရွိတတ္သည္ေလ ...
နန္းမူ အေပၚထပ္စပါယ္ရွယ္ခန္းသို႔ တက္လာခဲ႔သည္။
အခန္းထဲဝင္လိုက္ေတာ႔ စစ္ဗိုလ္ဆိုသူမွာ အသက္သံုးဆယ္ေက်ာ္ခန္႔သာ ရွိဦးမည္
ျဖစ္ၿပီး သန္မာထြားက်ဳိင္းလွသည္။ အရပ္မွာ ေျခာက္ေပေက်ာ္ခန္႔ရွိမည္ျဖစ္ၿပီး၊ ႏႈတ္းခမ္းေမႊး
ပါးသိုင္းေမႊးထူလျပစ္မ်ားျဖင္႔ျဖစ္၏။ သူ႔ကိုၾကည့္ၿပီး နန္းမူအသဲယားမိတာေတာ႔အမွန္ပင္ ...
“ ဟိုင္း နပ္(စ္) ... ကမ္းမင္ ... ဝင္ခဲ႔ပါဆရာမ ... ”
သူကအဂၤလိပ္လိုေရာ ျမန္မာလိုပါ အေမရိကန္သံဝဲ၍ လွမ္းႏႈတ္ဆက္သည္။ သူဗမာ
စကားတတ္သားပဲ ဟုမွတ္ခ်က္ခ်မိ၏။ နန္းမူတခ်က္ûပံးျပလိုက္ၿပီး သူ႔ကုတင္ေျခရင္းသို႔
သြားကာ သံေဘာင္တြင္ ခ်ိတ္ဆဲြထားေသာ မယ္ဒီကယ္လ္ထရိမင္႔ခ်ပ္ကို ယူၾကည့္လိုက္သည္။
ေမဂ်ာ ... ဒစ္စမစ္။
သူသည္အိမ္ေထာင္သည္တစ္ဦးျဖစ္၏။ သူ႔ဇနီး အသက္ ( ၂၅ ) ႏွစ္အရြယ္ ဂ်ပန္
အမ်ဳိးသမီးစူဇီႏွင္႔ အိမ္ေထာင္က်သည္။ အိမ္ေထာင္သက္ ( ၄ ) ႏွစ္အတြင္း ႏွစ္ေယာက္စလံုး
ၿမဳံေနၾကေသာေၾကာင္႔ ကေလးမရႏိုင္၍ သားသမီးလိုခ်င္လြန္းေသာေၾကာင္႔ ခြဲစိတ္ကုသမႈ ခံယူ
သည္တဲ႔။ သူတို႔က တမ်ဳိးပါလား။ အျခားလူေတြက်ေတာ႔ ကေလးမလိုခ်င္လို႔ သားေၾကာ
ျဖတ္သည္။ သူတို႔က်ေတာ႔ ကေလးလိုခ်င္လို႔တဲ႔ ...
ၿပီးေတာ႔ ေဂၚလီသြင္းသည္ဆိုလား ဘာလား၊ ဒါကိုေတာ႔ နန္းမူနားမလည္။ ေနပါအံုး
သူကေတာ႔ ခြဲစိတ္ကုသၿပီးသြားလို႔ခေလးရႏိုင္ပါၿပီတဲ႔ သူ႔မိန္းမက်ေတာ႔ ဘယ္လိုကုဦးမလဲ ...
နန္းမူစဥ္းစားရခက္ေနစဥ္၊ ခ်ပ္ေအာက္တြင္ေရးထားေသာ သူနာျပဳေဆာင္ရြက္ရန္
ၫႊန္ၾကားလႊာကို ဖတ္ၾကည့္လိုက္သည္။
ဟိုမုန္းအားတိုးေဆး တစ္ေန႔တစ္လံုး ထိုးေပးရန္။ ေယာက္်ားလိင္တန္ ခြဲစိတ္ကုသ
ထားေသာ အနာ မက်က္မခ်င္း ေဆးေၾကာ၍ေဆးထည့္ေပးရန္ ...
အို ... ဟု နန္းမူစိတ္ထဲမွ ေရရြတ္လိုက္မိသည္။ အားပါးပါး မလြယ္ပါလား။
နန္းမူလို အပ်ဳိစင္ေလးက ေယာက္်ားတစ္ေယာက္၏လီးကို ေန႔စဥ္ကိုင္တြယ္ေနရေပလိမ္႔မည္။
ေဒါက္တာမင္းဒင္သည္ လူနာစမ္းသပ္ခန္းထဲတြင္ ဂ်ပန္ကေလးတစ္ေယာက္ႏွင္႔
စကားေျပာလ်က္ရွိသည္။
ဂ်ပန္မေလးက အေတာ႔ကိုလွသည္ ဗမာစကားကို ေကာင္းေကာင္းမေျပာတတ္။ ဂ်ပန္
ဆံေတာက္ႏွင္႔ အဝါႏုေရာင္ ဖဲသားမီနီစကပ္ကေလးကို ဝတ္ဆင္ထားသျဖင္႔ ေကာ္ပတ္႐ုပ္
ကေလးတစ္ခုလို သူမ၏ကိုယ္လံုးအလွက ေပၚလြင္လွသည္။ စကပ္မွာ ေပါင္လည္ေလာက္ထိ
တိုေနေပရာ ေျခတေခ်ာင္းေပၚတေခ်ာင္းခ်ိတ္ ထုိင္ထားသျဖင္႔ ေျခသလံုးသားဝင္းဝင္းေလးမ်ား
သာကမ ေပါင္းတြင္းသား ေဖြးေဖြးေလးမ်ားကိုပါ ျမင္ေနရသည္။ အသားက ေဖြးဥေနသည္
ေရႊအိုေရာင္ေမႊးၫွင္းကေလးမ်ားက ေျခသလံုးသားဝင္းဝင္းေလးမ်ားေပၚတြင္ လွပ၍
ခ်စ္စရာပါ ...
ျဖဴႏုေသာေျခဖမိုးေလးမ်ားမွသည္ အထက္ကိုတျဖည္းျဖည္းၾကည့္လိုက္လွ်င္ လံုးက်စ္
ဝင္႔ဝါေသာ ေပါင္တန္ရွည္ႀကီးအစံုသည္ မထိရက္မကိုင္ရက္စရာ ဝင္းဝင္းဝါဝါ။ ထိုေပါင္တန္
ႀကီးမ်ားအထက္ပိုင္းတြင္မေတာ႔ ျပည့္ၿဖိဳးစြင္႔ကားေသာ တင္သားစိုင္တို႔က တင္းက်ပ္ေသာ မီနီ
စကပ္ေအာက္တြင္ ပကတိအရွိအတိုင္း။ ေသးက်င္ေသာခါးေလး၏ အထက္ပိုင္းမွာေတာ႔
ဘေလာက္အက်ႌေလးအတြင္း အခုအခံမပါဘဲဝတ္ထားေသာ ရင္အစံုသည္ လံုးၾကြကာ
ထင္းထင္းႀကီး ေပၚလြင္ေနသည္။ ႏို႔သီးေခါင္းေလးမ်ားကိုပင္ ေရးေရးေလးျမင္ရ၏။ အက်ႌ
လည္ပင္းက ဟိုက္လြန္းသျဖင္႔ သူမ၏ႏို႔ႏွစ္လံုးမွာ အသက္႐ႈတခ်က္ စကားတစ္ခြန္းထြက္
လိုက္သည္ႏွင္႔ပင္ အေပ်ာ႔သားေအာက္မွာ တဆတ္ဆတ္တုန္ခါလို႔ေနသည္။
“ စီးကရက္တစ္လိပ္ေလာက္ ေသာက္လို႔ရမလား ေဒါက္တာ ... ”
“ ရပါတယ္ ... စူဇီ ... ”
ေဒါက္တာမင္းဒင္က သူ႔လက္ထဲမွ စီးကရက္ဘူးကို ယူကာ ဂ်ပန္မေလး စူဇီထံ
ကမ္းေပးလိုက္သည္။ သူမလွမ္းယူလိုက္စဥ္ လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားျဖင္႔ မေတာ္တဆထိခတ္
သြား၏။ ထိုအခါမ်က္ဝန္းေတြက အလိုလိုပင္ဆံုသြားရ၏။ စူဇီသည္ ဆံုမိေသာအၾကည့္ကို
စီးကရက္ဘူးဆီ ျပန္ေရႊ႕သည္။
တစ္လိပ္ကို ထုတ္ယူကာ ျပည့္တင္းေသာ ႏႈတ္ခမ္းဖူးဖူးေတြၾကားမွာတပ္သည္။
ေဒါက္တာမင္းဒင္လက္ထဲမွာ ကိုင္ထားေသာ မီးျခစ္ေလးက အလိုက္သိစြာပင္ ေထာက္ကနဲ
မီးေတာက္ကေလးပြင္႔သြားသည္။
စူဇီသည္ ေဒါက္တာမင္းဒင္ဆီသို႔ ခႏၶာကိုယ္ေလးကို ၫြတ္လိုက္ၿပီး စီးကရက္ မီးၫွိ
သည္။ ခႏၶာကိုယ္ခ်င္း အေတာ္ပင္နီးကပ္သြားသည္မို႔ ႏွစ္ေယာက္စလံုး တစ္မူထူးျခားေသာ
အာ႐ုံမ်ားကို ခံစားလိုက္ရသည္။
ခပ္ဟဟရွိေသာ အက်ႌေအာက္မွ ရင္ၫြန္႔ဝင္းဝင္းေလးမ်ားက လွပ္၍ မေပၚတဝက္
ေပၚတဝက္ျဖင္႔ ျမင္လိုက္ရသည္။ ေဒါက္တာမင္းဒင္စိတ္ေတြ မူမမွန္ခ်င္ေတာ႔ ...
“ ကဲ... စူဇီ... ကြၽန္ေတာ္႔ကိုဘာမွရွက္မေနနဲ႔ေနာ္ စူဇီရဲ႕ေမြးလမ္းေၾကာင္းေတြဘာေတြ
ကို စမ္းသပ္ၾကည့္ရေအာင္ ကုတင္ေပၚတက္လိုက္ပါလား ... ”
“ ရက္စ္ ... ေဒါက္တာ ... ”
ေကာင္မေလးမွာ ရဲတင္းပြင္႔လင္းသူပီပီ ကုတင္ေပၚသို႔ အသာတက္လိုက္သည္။
ေဒါက္တာမင္းဒင္ စူဇီ၏အလွကို ရမၼက္ဆူေဝစြာျဖင္႔ စိုက္ၾကည့္ေနၿပီး အနားကပ္လာသည္။
အိပ္ယာခင္းျဖဴျဖဴေလးေပၚတြင္ ပက္လက္အေနအထား ဒူးေထာင္ထားေသာ ဂ်ပန္မေလး၏
အလွကိုျမင္ရသူ ေယာက္်ားသားမ်ားအဖို႔ စိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္ရာအတိ ...
“ ေဘာင္းဘီခြၽတ္လိုက္ေလ ... ”
ေဒါက္တာမင္းဒင္က သတိေပးလိုက္ေတာ႔မွ မေခ်ာေလးက ရွက္ကိုးရွက္ကန္းျဖင္႔
မီနီစကပ္ေအာက္ရွိ ေအာက္ခံေဘာင္းဘီကို ဆြဲခြၽတ္လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ စကပ္ကိုေတာ႔
အေပၚသို႔မလွန္ေသး၊ ေကာင္မေလး ရွက္ေနဟန္တူသည္။
“ ဒီလို ရွက္ေနလို႔ ... ၿပီးမွာမဟုတ္ဘူး စူဇီရဲ႕ ... ကဲကဲရွက္ရင္မ်က္စိပိတ္ထားေနာ္
ကြၽန္ေတာ္ဖာသာ လွန္ၾကည့္မယ္ ... ”
စူဇီက အိပ္ယာခင္းျဖဴျဖဴကို သူမ၏မ်က္ႏွာေပၚသို႔ ဆြဲတင္၍အုပ္လိုက္၏။
ေဒါက္တာမင္းဒင္လက္ေတြတုန္ေနသည္။ ရင္ေတြက တဒိန္းဒိန္းခုန္ေနသည္။ စကပ္ကေလးကို
အေပၚသို႔ တျဖည္းျဖည္း လွန္၍ မတင္လိုက္သည္။ စူဇီေပါင္ႏွစ္လံုးကို ေစ႔ထား၏။
ေနာက္ဆံုးမွာေတာ႔ မီနီစကပ္ေလးသည္ စူဇီ၏ ခါးလယ္တိုင္ေအာင္ လန္တက္သြား
ေပၿပီ။ ထိုအခါ ထိန္ထိန္လင္းေသာ ေလးေပမီးေခ်ာင္းေအာက္တြင္ စူဇီ၏ ေပါင္သားေဖြးေဖြး
ႏွစ္လံုးၾကား ... ဝမ္းပ်ဥ္းသားဝင္းဝင္းေအာက္ ဆီးစပ္တြင္ အေမႊးမဲမဲေလးမ်ားဖံုးအုပ္ေနေသာ
ေစာက္ဖုတ္ေဖါင္းေဖါင္းအိအိေလးက ေပါင္ႏွစ္လံုးၾကားမွ မေပၚတဝက္ ေပၚတဝက္ျဖင္႔ ...
“ ေပါင္ကားလိုက္ပါလား စူဇီ ... ”
စူဇီေဒါက္တာ႔ကို မၾကည့္ရဲ ဒါေပမယ္႔မ်က္ႏွာကို အုပ္ထားသျဖင္႔ ေတာ္ေသးသည္။
သူ႔အလိုက် ေပါင္ႏွစ္ေခ်ာင္းကို အနည္းငယ္ျဖဲေပးလိုက္သည္။ ထိုအခါခုန္းမို႔ေဖာင္းၾ<ြကလ်က္
ရွိေသာ စူဇီ၏ ေစာက္ပတ္ကေလးသည္ ထင္းထင္းႀကီးေပၚလာေတာ႔သည္။ ကေလးမေမြးဘူး
ေသးသျဖင္႔ အအိုတစ္ေယာက္ဟု ထင္ရက္စရာမရွိ။ အပ်ဳိစင္ကေလးတစ္ေယာက္၏ အဂၤါစပ္
ကေလးလို ပကတိေစ႔လ်က္ပင္ရွိေန၏။ တကယ္ေတာ႔စူဇီမွာ ဗိုလ္မႉးဒစ္စမစ္၏ ခ်စ္လွစြာေသာ
ဇနီးငယ္ျဖစ္ေပသည္။ အိမ္ေထာင္သက္ေလးႏွစ္အတြင္းဗိုလ္မႉးဒစ္စမစ္ကသူမကို အႀကိမ္ေပါင္း
မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ လိုးခဲ႔ဖူးေပၿပီ။
ေဒါက္တာမင္းဒင္သည္ စူဇီ၏လွပေသာ ေစာက္ဖုတ္ကေလးကိုေစ့ေစ့ၾကည့္ေနရင္းက
တကိုယ္လံုးရာဂေသြးေတြ ဘေလာင္ဆူလာ၏။ စူဇီ၏ေစာက္ဖုတ္ကေလးကို အလြန္ပင္လိုးခ်င္
လာေသာစိတ္ကို မနည္းႀကီးထိန္းခ်ဳပ္ထားရေပသည္
“ စူဇီ ... အထဲကို နဲနဲႏႈိက္ၾကည့္မယ္ေနာ္ ... ”
“ လက္အိတ္မစြပ္ဘူးလား ... ေဒါက္တာ ... ”
“ ရပါတယ္ ... ကြၽန္ေတာ္မရြံတတ္ပါဘူး ”
ေျပာမည့္သာေျပာရသည္ စူဇီ၏ေစာက္ဖုတ္ကေလးမွာ ရြံဖို႔ေနေနသာသာ ပါးစပ္ျဖင္႔
ကုန္းစုပ္ခ်င္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ လွပေန၏။ အေမႊးမဲမဲေလးမ်ားက ေစာက္ပတ္
ႏုတ္ခမ္းႏွင္႔ ဆီးစပ္တြင္ ေတာထေနၾကသည္။
ေဒါက္တာမင္းဒင္သည္ စူဇီ၏ေစာက္ဖုတ္ကေလးကို လက္တဖက္ျဖင္႔ကိုင္လုိက္၏။
စူဇီအနည္းငယ္တြန္႔သြားသည္။ သူ႔ေပါင္ၾကားရွိ လီးႀကီးမွာလည္း ႏူးညံ့ေသာမဓါတ္၏ အထိ
အေတြ႕ေၾကာင္႔ တင္းမာေထာင္ၾကြလာသည္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ရင္ေတြခုန္ေနသည္။ စူဇီ၏
ေပါင္ေလး ပိုမိုကားလာသည္။ ေဒါက္တာမင္းဒင္သည္ ေစာက္ပတ္ကေလးကို အသာအယာ
ပြတ္သတ္ကိုင္တြယ္လိုက္ၿပီး ႏႈတ္ခမ္းသားႏွစ္ခုကို လက္ၫႈိးလက္မတို႔ျဖင္႔ ေထာက္၍ျဖဲကာ
ဖြင္႔ၾကည့္လိုက္သည္။
ေစာက္ပတ္အေျမႇာင္းေလးက ျပဲဟသြားၿပီး အတြင္းသား နီနီရဲရဲေလးမ်ားပင္ေပၚလာ
ေပၿပီ။ အကြဲဝထိပ္တြင္ စူဇီ၏ေစာက္စိခြၽန္ခြၽန္ေလးမွာ ေဒါက္တာမင္းဒင္၏ကိုင္တြယ္မႈေၾကာင္႔
တဆတ္ဆတ္ျဖင္႔ တင္းမာလာေပသည္။ မဆီမဆိုင္ ေစာက္စိေလးကို သူ႔လက္ေခ်ာင္းမ်ားျဖင္႔
ထိကိုင္ၾကည့္မိသည္။ စူဇီေလးခမ်ာ တြန္႔ကနဲျဖစ္သြားရွာသည္။ ေနာက္ၿပီး ေစာက္ပတ္တစ္ခု
လံုးကို လက္ဖဝါးျဖင္႔ အုပ္ကိုင္၍ ညင္သာစြာပြတ္သပ္လိုက္သည္။ ေကာင္မေလးေကာ႔လာ၏။
“ အို ... အို ... အဟင္း ... ဟင္း ... ေဒါက္တာရယ္ ... ”
ေဒါက္တာမင္းဒင္သည္ သူမ၏ေစာက္ပတ္ထဲသို႔ ႏႈိက္မၾကည့္ေသးပါ။ အေပၚယံတြင္
သာကိုင္ၿပီး ပြတ္ေပးေနျခင္းသာျဖစ္ပါ၏။ စူဇီမွာ တဟင္းဟင္း တအင္႔အင္႔ၿငီးျငဴသံထြက္လာ
ကာ ေပါင္ႏွစ္ေခ်ာင္းကို အစြမ္းကုန္ျဖဲကားလ်က္ ဖင္ႀကီးကို ေမြ႕ယာေပၚမွ ေျမာက္ၾကြ
သြားေအာင္ ေကာ႔လာသည္။
ေဒါက္တာမင္းဒင္ စိတ္မထိန္းႏိုင္ေတာ႔ ... ထိုနည္းတူ စူဇီမွာလည္းစိတ္ေတြ ဘယ္လို
ျဖစ္ကုန္မွန္းမသိ၊ ေစာက္ပတ္အတြင္းမွ ကလိကလိျဖစ္လာေတာ႔သည္။
“ စူဇီ ... ” “ ရွင္ ... ေဒါက္တာ ... ”
“ စူဇီက က်န္းမာေရးသိပ္ေကာင္းတာပဲေနာ္ ... သားအိမ္လမ္းေၾကာင္းေတြဘာေတြလဲ
အားလံုးေကာင္းပါတယ္ ... ဒါနဲ႔မ်ား ဘာလို႔ ကေလးမရႏိုင္ပါလိမ္႔ ... ”
“ ဂ်ပန္မွာေဆးစစ္ၾကည့္ေတာ႔ ကြၽန္မရဲ႕မ်ဳိးဥျပြန္ပ်က္စီးသြားလို႔ မရႏိုင္တာတဲ႔ ... ”
“ အို ... ဘာေၾကာင္႔မ်ားပါလိမ္႔ ... ”
“ ကြၽန္မေယာက္်ားရဲ႕ ဟာႀကီးက ... အို ရွက္မေနေတာ႔ပါဘူး ေဒါက္တာရယ္ ... အဲ
သူ႔လီးႀကီးက ရွည္လြန္းေတာ႔ ကြၽန္မကို စက္ယွက္တဲ႔အခါ သားအိမ္ထဲကိုေရာက္သြားၿပီး
မ်ဳိးဥျပြန္ပ်က္စီးသြားတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္ ေဒါက္တာ ... ”
“ ဟာ ... ဒီေလာက္ေတာင္ပဲလား ... ”
“ ဟုတ္ပါတယ္ ေဒါက္တာ ... သူ႔လီးႀကီးက အလ်ား ၈လက္မေတာင္ရွိတယ္၊ သူက
ကြၽန္မကိုလုပ္ရင္ ဘယ္ေတာ႔မွ ၫွာၫွာတာတာ မလုပ္ပါဘူးရွင္ ... ကြၽန္မဟာေလးေတာင္
ကြဲၿပဲသြားခဲ႔ဖူးပါတယ္ ... ”
“ ဒါေပမယ္႔ စူဇီ႔အဖုတ္ေလးက ကြဲထားတယ္လို႔ မထင္ရဘူးေနာ္ ... ”
“ ဟိုမွာ ေဆးျပန္ကုထားပါတယ္ ... အခုေတာ႔ သူနဲ႔ကြၽန္မ မစက္ယွက္တာ
ၾကာပါၿပီ ”
“ ဒါနဲ႔မ်ားစူဇီရယ္ ဘာေၾကာင္႔မ်ားဒါေလာက္ေတာင္ကေလးလိုခ်င္ရတာလဲဟင္... ”
“ အို ေဒါက္တာရယ္ ... ဒါကေတာ႔ သူ႔ကို ခ်စ္တာကိုးရွင္႔ ... ”
စူဇီသည္ စကားေျပာရင္း ရွက္ဟန္မတူေတာ႔၊ သူ၏မ်က္ႏွာကို ရဲရဲဝံ႔ဝံ႔ပင္ ျပန္ၾကည့္
ေနေလသည္။
အပိုင္း (၃) ေမ်ွာ္
No comments:
Post a Comment